Vliegen naar Atiu

Maandag, 23-02-2015

Ontbijt en afscheid nemen van Mieke, we krijgen nog een memorystick stick mee met slideshow en een voucher, voor de volgende keer, met 15% korting.
Het in checken op het vliegveld gaat heel snel, de tassen worden gewogen, maar er word niet gekeken hoe zwaar dat deze zijn.
En dan de taslabels, gewoon met de balpen, de fam naam en vluchtnummer, geen printers, geen scanners voor de passen, in 5 minuten ingecheckt.
Het vliegtuig is half vol, of leeg, we maken nog een mooie lage vlucht over Aitutaki, en zien nog eenmaal de blauwe lagoon, in de ramen zitten te veel krassen om een mooie foto te maken, misschien wel expres want foto's van het eiland zijn duur.
Op Rarotonga, halen we de bagage bij de Bagage Claim op, maar dat is gewoon op straat.
Van een voorbij komende moeder met kind, krijgt Ann een bloemenkrans op haar hoofd.
Ook hier gaat het inchecken weer voorspoedig, en nu nog een half uurtje wachten, en gaan we met een nog kleiner vliegtuig verder naar Atiu (je spreekt het uit net of je niest maar zonder de H).
Het lijkt wel een privé vlucht met 11 passagiers.
Op het vliegveld worden we verwelkomt door het lijkt wel het hele dorp.
Met twee 4x4 gaan we op pad naar de Village, de wat jongere mensen in de open laadbak.
We zijn met een groep, 2 Engelsen, 2 Belgen, 1 alleen reizende Duitser en ......een Duits stel (help).
Het is een geweldige tocht want we krijgen van Jacky een hele rondleiding over het eiland. Ze verteld over het leven hier, met hoeveel moeite en geld er een haven gebouwd is (wat tevens fungeert als zwembad voor de lokale bevolking) we hebben de swamps gezien waar tarro verbouwd word, wilde varkens rond zien lopen, (die worden geschoten en eerlijk verdeeld) en ook de vrijlopende kippen en we hebben de 5 Villages gezien. Na deze bijzondere toer kreeg iedereen zijn hut toegewezen, helaas zaten wij naast de erge Duitsers, maarrr wel vlak naast het zwembad!
Omdat het nog vroeg is huren we een scootertje en crossen over het eiland. Wat gaaf is dat! We hotsen en botsen over de landwegen door het regenwoud heen en stoppen bij kleine strandjes en kliffen in een keer voelen we ons weer 20, vrij en onbezorgd.
In een van de Villages stoppen we bij Super Brown de supermarkt, waar we de Engelsen zien zitten om wat te drinken te kopen. De Engelsen zijn te voet en dat viel ze wat tegen, ze maken met ons de deal dat zij morgen de scooter nemen, zo kunnen we fiftyfifty doen. Terug bij Atiu Villages zien we dat de tank bijna leeg is en iemand van de staf zegt ons een andere te nemen. Zo gaat dat hier, allemaal heel makkelijk.
Aangezien hier maar een restaurant is eten we met alle toeristen van het eiland (11 stuks) bij Kura's kitchen en dat is ook hier. Het is best gezellig zo'n internationaal  gezelschap dus het gesprek is algauw, wie is er nu de klos binnen de EU en wat blijkt....iedereen.
Maar aan alles komt een eind, ook aan gezellig en om 9 uur doet de kok het licht uit.