Busselton

14-11-2012
Om 7uur, ontbijt, koffie, thee, cornflakes, yoghurt, toast en marmelade. Dit is heel wat anders dan het camperen met de 4x4. Na een wandeling door een stuk beschermd natuur, een sanctuary gemaakt door leerlingen van Mythle Benn, doen we boodschappen in Kojonup. Een klein dorp, en bezoeken we het bezoekerscentrum, daar is een mooie rozentuin, en in die rozentuin een tentoonstelling over het dorp. De geschiedenis van het dorp word geschreven vanuit het oog punt van 3 verschillende vrouwen, een Italiaanse immigrante, een Engelse immigrante, en een aboriginal vrouw. De verhalen zijn indrukwekkend. Om 10:30 gaan we weer verder richting Albani. Onder weg komen we langs heuvels, steeds ouder en hoger wordende bossen en diverse gele waarschuwingsborden. We hebben de kangaroe, emoe, echidnea, bandicoot, moeder eend en jongen, koeien, koala's, kamelen, wombat's en krokodillen ( hmm, wie moet voor wie oppassen). Dan ziet Ton iets vreemds voorbijschuifelen op de snelweg, het is een schildpad met een slangenek ! Na 100 meter blijkt dat ook voor dit dier een waarschuwingsbordje bestaat, helaas Mieke, die heb ik nog niet in de winkel gezien. 14:00 uur, Albani, we gaan de stad verkennen. We gaan eerst een overnachtingsplaats regelen, dit gaat het makkelijkst via het bezoekerscentrum (visitor centre is het australische VVV). We boeken een chalet bij Emu-Beach. Dan wandelen we door de stad, een mooi oud centrum, en .........McDonalds, dus koffie en gratis wifi. (niet wetende dat we op het chalet gratis onbeperkt wifi zouden hebben). We zien de DOG ROCK, met het gelijknamige hotel er naast. Dan ziet Ton in de verte een driemaster, wij er naar toe. Het is een replica van de Brik "Amity", we stappen aan boord, en worden aangesproken door een man met de mededeling dat het al 4 uur was en dat hij aan het afsluiten was. Maar.......... toen zag/hoorde hij aan onze kaaskoppen......., en begon de man zowaar Nederlands te praten. Hij heette Hendrik Manussen, en kwam via veel om wegen uit Amsterdam hier in Albany terecht. En we raakten gezellig aan de praat, en omdat we uit Nederland kwamen mochten we toch nog even het schip van binnen bekijken. Hij verteld van alles over hoe hij hier letterlijk verzeild is geraakt en oh wat jammer hij moest naar Denmark anders zou hij zeker even een borrel met ons zijn gaan drinken, leuk! Ook op "Emu Beach " treffen we weer leuke mensen aan, de meeste Australiërs zijn erg enthousiast over hun eigen land, de eigenaar loopt even mee en laat ons de mooiste plekjes aan het strand zien, voor als we willen zwemmen, daar moeten we echt niet aan denken, het is 28 graden dat vinden we momenteel KOUD en het regent. Grappig hoe snel mensen zich aanpassen. Misschien ook het idee dat als je nu aan het strand staat, je tegen de zuidpool aankijkt. Bizar! We gaan wel naar het strand maar met hoodies sweaters, brrr. Toch warm worden we als we de weliswaar bewolkte maar daarom niet minder mooie half bewolkte zonsondergang zien. Fotomomentje..... Vanavond hebben we voor het eerst weer de kookabarra gehoord en gezien, hij lijkt op een ijsvogel maar dan groter en grijsbruin en kondigt zijn komst met een lachend " kookakakakakaa" aan.

15-11-2012
Valley of The Giants staat vandaag op ons verlanglijstje. Maar om half 7 hebben we eerst een flinke wandeling gemaakt langs de baai van Emu Beach naar Middleton. Er is een prachtig fiets/ wandelpad aangelegd langs de kust van zo'n 10 km. Je kunt hier ook een fietsje huren, wel met helm, dat is hier verplicht, maar wij gaan om 9 uur alweer richting Denmark. Onderweg stoppen we nog bij Emu Point en zien daar de andere kant van de baai. Albany heeft wel 5 grote baaien en 2 kleine eilanden ervoor, waardoor je prachtige vergezichten hebt vanuit vele uitzichtpunten. Het volgende uitzichtpunt wat we bezoeken is een hoogtepunt, hier heb je een 360 graden kijk over west Australië . Een langslopende jogger vertelt ons dat dit het mooiste uitzicht is wat hij ooit gezien heeft en met een blij gezicht drukt hij ook nog een foldertje over Jezus in mijn hand. Het is mij niet geheel duidelijk wat zijn euforie veroorzaakt....endorfine of religie, anyway hij is een gelukkig mens. Dit uitzicht is ook een herdenkingsmonument aan de 1e Wereldoorlog, dit is heel belangrijk voor de Australiërs, ook voor de jongeren, er zijn toen heel veel Australiërs omgekomen in Turkye (ongeveer 1/3 van alle jonge mannen in Australië), zij vielen toen nog onder Engeland. De militaire eenheid werd toen ANZAC genoemd.(Australian New Zealand Army Corps) Hierna hebben we de toeristische route genomen naar Denmark, daar een koffie latte met koek genomen op een terrasje en verder ging het weer, langs steeds hogere en dikkere bomen. En hoger en dikker worden de bomen, wanneer we zijn aangekomen in het Valley Of The Giants National Park, bij het plaatsje Nornalup. De bomen reiken tot de wolken lijkt het, de Red Tingle en de Karri kunnen tot wel 75 meter hoog worden. We maken een wandeling, The Tree Top Walk, op 40 meter hoogte over stalen loopbruggen tussen de reuzen door. En na deze wandeling worden we uitgenodigd voor een Guided Tour door het Ancient Empire, een oud deel van het bos. Hier krijgen we veel te horen over de bomen. Dit is de enige plek op aarde waar de Red Tingle nog voorkomt. Het is een strook langs de kust, 25 km lang en tot 10 km land inwaarts. (6000 hectare) De oudste bomen zijn 500 jaar oud. Sommige zijn hol van binnen, dit komt door hevige bosbranden. De bomen hebben de branden ook nodig om te overleven, na een brand komen steeds nieuwe loten uit de boom. De bomen zijn een overblijfsel uit de tijd dat Australië nog een deel was van Gwondanaland, en heeft hier kunnen overleven door de unieke omstandigheden in dit gebied. De boom heeft 300 liter water per dag nodig, dit word via de buitenste lagen van de stam aangezogen en naar de top verplaatst. Ook is een specifieke bodemsamenstelling vereist, dit komt alleen hier nog voor. De wortels zijn wijd vertakt en groeien niet meer dan een meter diep. Een wonder dat ie nog blijft staan! Bij de boom leven ook bepaalde spinnetjes en slakken, die ook nog uit dit tijdperk stammen en nergens anders voorkomen. Ook kun je hier Quokkas (kleine zoogdieren) tegenkomen, waarvan men dacht dat ze alleen op Rottnest Island voorkwamen. We rijden verder richting Walpolle, onder weg stoppen we bij een accomodatie in Nornalup, maar in dit gehucht is geen winkel en kun je niet uit eten gaan. Dus we moeten verder, naar Walpolle, en daar vinden we via de VVV, een motel, je kunt er ook eten. Na het hoogtepunt op de tree top, vormt het motel een absoluut dieptepunt van de dag. Ton had een droge neus van de rondzwervende schimmelsporen en de leuke cabin, begon steeds meer op een vluchtelingen barak te lijken. Toen de buurman de t.v. (Hoe kwam die daar trouwens aan, wij hadden hem niet op de kamer) een tandje harder zetten en er om 3 uur nog Bye bye ms America schalde uit het nabijgelegen restaurant, waar we die avond nog strompelend uit zijn vertrokken met brandend maagzuur, hadden wij een definitief besluit genomen; geen motel meer! Maar om 5 uur 's ochtends hoorden en zagen wij de kookabarra, en dat maakte een hoop goed. Foto volgt.

16-11-2012
Na vroeg te zijn vertrokken uit het hierboven genoemde motel, was de eerste stop de eeuwenoude Karri en Tingle bomen bij John Rate lookout. Wat een verademing! Via Northcliff gaan we in noordwestelijke richting verder. We komen langs de Bicentennial Tree. Daar kun je in klimmen! Anneke de boom in, maar halverwege de boom, hij was 75 meter hoog, toch met knikkende knietjes weer naar beneden. Maar goed dit was een opwarmertje want bij de Gloucestern Tree kwam er een herkansing, en nu leek die 60 meter vreemd genoeg, minder hoog. De Cascades, en de Beedilup Falls zijn de volgende stops, ook schitterende rondwandelingen over hangbruggen en boardwalks waar de kleurrijkste vogels te horen te zien en soms zelfs te voelen zijn. Twee Franse jongens werden zelfs belaagd door papegaaien, dat krijg je als je vogels gaat voeren. Het is inmiddels alweer tijd om een slaapplaats te gaan zoeken, we komen langs de weg een B&B tegen, en informeren naar de kosten, helaas zijn ze al volgeboekt, maar kenden wij misschien mensen die deze B&B wilde kopen? Bij deze speel ik de vraag aan jullie door, de tuin was in ieder geval geweldig en groot, 2 vijvers, bruggetjes, een kas, een rozentuin, grasvelden en een oprijlaan van maar 600 meter. Bij het vervolgen van onze weg kregen we een road train voor ons, die met een gangetje van 80 tot 90 km door de heuvels denderde, en die ook af en toe een stukje berm meenam, wat voor ons een adembenemende ervaring was.....ramen dicht, airco aan! In Busselton vinden we na enig zoeken een luxe cabin, in het Mandalay Tourist & Holiday Park, waar we nu na het genot van een zelfgemaakte maaltijd, fit en vrolijk jullie aan het schrijven zijn.