Kalbarri

Daar zijn we weer met een update, van uit Kalbarri

5-11-2012
We begonnen vandaag met boodschappen doen in Carnarvon, een stad volgens Australisch begrip, 9500 inwoners.
Een aboriginal museum, bioscoop, theater, zwembad, scatebaan, 2 statige hotels, een muziek winkel(met 2 altsax boeken) en een trein museum.
Het trein museum staat aan het begin van een 1,5km lange jetty (pier), en en dit is DE main attractie van Carnarvon.
Het treintje rijdt over de pier, maar je mag er ook lopen, mooi uitzicht over de rivier de Gascoyne, en de monding in zee.
De pier is een stuk geschiedenis, schepen vertrokken hier met vee geladen.
Maar er is ook een donkere kant van de geschiedenis, aboriginals werden als slaven aan het werk gezet, zij bouwden de pier onder zeer slechte omstandigheden, werden opgejaagd en families uit een gehaald.
Ook is er hier een, inmiddels buitengebruik, luisterpost naar buitenaardsleven.
We gaan op weg naar de Overlander Roadhouse, 200km nagenoeg recht door, hier is de afslag naar Hamelin.
Hamelin is een van de 3 plaatsen op de wereld waar nog "Stromatolieten" leven.
Stromatolieten zijn levensvormen, die miljoenen jaren geleden er voor zorgden dat er zuurstof in de atmosfeer kwam.
En de zuurstof, zorgde er weer voor dat het ijzer, in de Australische grond ruim aanwezig, ging roesten, vandaar de RODE kleur van de grond.
Onderweg naar Hamelin station stay, vroeger een boerderij, omgebouwd tot moderne eco camping, zien we 2 jonge "Brown falcons" op de grond zitten. Ze kijken een beetje wazig en vliegen pas op als we een meter voor ze staan.
Een leuke binnenkomer, en de rest is ook alleszins de moeite waard, alles ziet er uit of er met plezier voor gezorgd is en er heerst een prettige rustige sfeer, een plek waar je wel langer zou willen blijven, helemaal als je ook het Lake bezocht hebt waar je vluchten groene kanaries al kwetterend en masse op het water ziet landen om even een slokje te drinken.
's avonds eten we in de keuken, maken een praatje met Fam. De Jong met sirene kindje en Geoff de vogelfotograaf oh wat een rottig baantje moet je alweer op vakantie voor je werk ergens op een australisch eiland 7000 km van het vasteland plaatjes schieten van vogels. Ook nog een praatje gemaakt met de huismus, een dwergmuisje met lange neus die niet veel tegen me zei, zelfs geen piep.

6-11-12
Maar de volgende dag gaan we toch verder richting Denham, onderweg stoppen we diverse keren o.a. bij Eagle Bluff en daar staan we ineens naast Jaap, westfries, 40 jaar geleden uit Alkmaar vertrokken naar Lake Entrance, zuidoost Australie, die zijn moedertaal doorspekt met yep,okay, right nog niet vergeten was. In de diepte beneden ons zwemmen haaien. Waarschijnlijk citroenhaaien, zij bewegen zich sierlijk neonverlichting de volle lengte van hun lichaam. En dit weten we weer door onze volgende stop "Ocean Park", waar 2 jonge entoesiaste, humoristische knullen, ons een uitleg geven over alles wat je in Shark Bay kunt vinden. Grappig genoeg blijken dit een Nederlander en een Duitser te zijn...... We leren hier, dat een inktvis geen voor en achterkant heeft, de meeste vissen van sekse veranderen, zeeslangen nog niemand gedood hebben, ondanks het feit dat ze vele malen giftiger zijn dan land slangen, een ......vis een opmerkelijke gelijkenis vertoont met een mooie vrouw, aantrekkelijk doch fataal. Dat je nooit met een koffervis de koffer in moet duiken, ook deze vissen zijn giftig. En dat sommige vissen verdacht veel op rotsblokken lijken (steenvis). Het verschil merk je wel als je erop staat ;-)
En ook dat haaien de beste dokters zijn, zij voelen iets/iemands magnetisch veld en weten zo of iemand gezond is of niet en dus......eetbaar. En we maken kennis met de slachter van Ocean Park, een loggerhead schildpad van 5 1/2 jaar die inmiddels alles wat in zijn bassin zwom heeft opgegeten, met uitzondering van 1 klein visje dat zich angsgstvallig verscholen houd achter een waterplant en alleen te voorschijn komt als De  Slachter slaapt.
Vanavond staan wij ongewild illegaal met ons kampertje aan het einde der wereld, een 40km lang rul zandpad scheid ons van de bewoonde wereld ......
We zijn hier op Skipjack Point, NP François Peron, sssst...niet verder vertellen,
Goedenacht .....

7-11-12
Hoewel we naast een fel licht stonden (vuurtoren annex baken) waren er vannacht meer sterren dan ooit zichtbaar, je kon zelfs de Melkweg zien. We gaan vroeg op pad en hutseklutsen weer door NP François Peron, stop 1 is nu The Big Lagoon. Hier zie je weer die prachtige verschillende tinten blauw, 2 jongens doen een poging tot kite surfen. Het grootse deel van het lagoon is echter niet toegankelijk, en dat is maar goed ook, dit is de "babykamer " van dugongs en dolfijnen, zij kunnen hier ongestoord verblijven.
Als je het Park verlaat kom je langs een oude schaapsfarm, hier kun je zien hoe de boerenfamilie Pepper, door de jaren heen schapen hebben gehouden, geschoren en de wol hebben verwerkt. Door diverse redenen is de schaapsfarm nu niet meer in werking en is een soort van museum geworden. Dan op naar Monkey Mia voor een zwemwedstrijd met de dolfijnen, hoera! Dan lezen we in het foldertje dat de dolfijnen 's ochtends tot 12 uur langskomen, dus plankgas naar Monkey Mia, daar aan gekomen horen we dat de dolfijnen al zijn geweest en dat je moet betalen om al bij het strand te komen. Waaah, teleurstelling, het is allemaal erg voorgebakken en over georganiseerd dus we houden Aapjes kijken voor gezien.
We vervolgen onze weg na een verkwikkend bakje koffie op het terras van Ocean Park, met bestemming Kalbarry, nog 320 km te gaan.
We tanken weer bij de Overlander Roadhouse. Nog 230 km te gaan. Anneke, inmiddels bijgekomen van het dolfijnendipje, luid meezingend met Barbara Drijfzand op de radio, achter het stuur.